مینیاتور

مینیاتور (نگارگری) ایرانی یک سبک نقاشی سنتی است که دارای جزئیات ، رنگارنگ و بی‌اندازه باظرافت است و اغلب نمایانگر موضوعی اساطیری یا مذهبی است. به دلیل پیشینه‌ای طولانی، ایران دارای میراث هنری غنی است که نگارگری ایرانی یکی از آنهاستمینیاتور” یک اصطلاح فرانسوی به معنی “ماکت کوچک طبیعت” است ، اما مینیاتور ایرانی تفاوت های اساسی با آنچه در شرق آسیا و اروپا مینیاتور نامیده می شود ، دارد. در واقع ، تنها شباهت بین مینیاتور ایرانی با چین ، ژاپن و اروپا بیشتر مقیاس کوچک است. همچنین ویژگی‌های منحصر به فرد دیگری در مورد مینیاتور ایرانی وجود دارد. اولین مورد جزئیات ظریف و غنی آن است، علی رغم اندازه کوچک، هنرمند هیچ جزییاتی را از فراموش نکرده است که چشم هر بیننده ای را به خود جلب می کند، برخی از نقاشی ها آنقدر ظریف هستند که برای دیدن زیبایی های دقیق آن به ذره‌بین نیاز داریدنگارگری ایرانی یک تابلو کوچک روی کاغذ، چرم، استخوان و … است، خواه تصویر کتاب باشد یا یک اثر هنری جداگانه که قرار است در آلبومی نگهداری شود. تکنیک‌های به کار رفته در نگارگری ایرانی به طور گسترده ای قابل مقایسه با سنت های مینیاتور غربی و بیزانسی در نسخه های خطی روشن است. اگرچه سنت ایرانی به همان اندازه در زمینه نقاشی دیواری وجود دارد، اما میزان بقا و وضعیت حفظ مینیاتورها بهتر است همانا که نگارگری ایرانی شناخته شده‌ترین شکل نقاشی ایرانی در غرب هستند و بسیاری از مهمترین آثار در موزه های غربی یا ترکی قرار دارند. نقاشی مینیاتور در قرن سیزدهم میلادی به عنوان یک ژانر مهم در هنر ایرانی شناخته شد و پس از فتوحات مغولان تحت تأثیر چین قرار گرفت و بالاترین نقطه در این هنر در قرون 15 و 16 بدست آمد. این هنرسپس تحت تأثیر هنر غرب ادامه یافت و دارای نمایندگان مدرن بسیاری شد. نقاشی مینیاتور ایرانی بر سایر هنرهای نگارگری اسلامی ، عمدتا مینیاتور عثمانی در ترکیه و مینیاتور مغول در شبه قاره هند تأثیر عمده‌ای گذاشت.